LOCHEM – ‘First Love’. Dat is de titel van de expositie van schilderijen van Caronline Havers in het Stadshuus. Die eerste liefde waren bloemen en daar draait het dan ook om tijdens de tentoonstelling die tot eind januari duurt. Verwacht als bezoeker geen superrealistische florale uitspattingen. De bloemen zijn meestal sterk geabstraheerd of impressionistisch weergegeven. Wie over een goed kunstoog beschikt, ziet dat het tijdens de totstandkoming heeft geknald in het atelier. Vaak met veel kleur en ogenschijnlijk wilde lijnen.
Caroline Havers (1959) woont sinds augustus van dit jaar in Lochem, nadat ze de afgelopen 30 jaar in 9 landen heeft gewoond en gewerkt. Haar man was diplomaat en ambassadeur in onder meer de Verenigde Staten, Tsjechië, Egypte, Saudi-Arabië en Koeweit. Die telkens veranderende omgeving heeft invloed op haar werk als schilder. “Je komt telkens in een andere cultuur en in andere landschappen terecht. Als je om je heen kijkt, komt de inspiratie vanzelf. Elk schilderij vertelt een deel van het levensverhaal. Ik heb eigenlijk mijn leven gedocumenteerd via mijn schilderijen”, zo legt ze uit.
Woestijnzand
Veel van de schilderijen die momenteel in het Stadshuus hangen, zijn in het buitenland ontstaan. In sommige werken is het reliëf in de verf letterlijk ontstaan door het gebruik van woestijnzand uit Koeweit of Saoedi-Arabië. In Riyad kocht ze in 2013 op de markt 50 meter tentdoek dat veel door rondtrekkende kamelenhandelaren wordt gebruikt. Sindsdien heeft ze het gebruikt als canvas voor de schilderijen. Het tentdoek diende ook als ‘vloerkleed’ in haar ateliers. Een deel ligt nu in het Stadshuus, maar de rest ligt opgeslagen in haar huis, want een atelier heeft ze in Lochem nog niet. In huis is eigenlijk niet genoeg ruimte voor de meestal grote werken, tot wel 180 bij 120 centimeter.
Op de vraag hoe kunst in haar leven kwam, zegt ze: “Je kon me als kind niet blijer maken dan met een doos Wasco-krijt. En ik was toen ook al gek op bloemen. Irissen vooral, of leeuwenbekjes. Daar kon je zo mooi in knijpen, zodat ze opengingen.” Haar vader tekende regelmatig en daar keek ze graag naar. En, tijdens vakantie op Texel, huurde het gezin een vakantiewoning die deel uitmaakte van het huis van een kunstenaar. “Leunend tegen de deurpost kon ik gebiologeerd toekijken als hij in zijn atelier werkte. Dat wilde ik ook!”
Opleiding
Op de middelbare school kreeg de jonge Caroline het advies om naar de kunstacademie te gaan. “Maar ik verwachtte nooit genoeg te kunnen verdienen met kunst.” Ze volgde een opleiding museologie. “Maar ik ging daarnaast allerlei cursussen volgen, zoals tekenen, schilderen, fotografie. Ik wilde zoveel mogelijk leren.” Marketing was een niet onbelangrijk onderdeel van de opleiding en dat zou nog goed van komen.
Ze werd marketingmedewerker bij Kinderpostzegels en bezocht destijds veel plaatselijke comités van die organisatie. Daarvoor reed ze zo’n 60.000 kilometer per jaar en kwam zo in alle uithoeken van het land. “Als het kon stippelde ik mijn routes zo uit dat ik langs de IJssel kon rijden. Dat landschap vind ik prachtig, bijvoorbeeld de uiterwaarden bij Olst en Wijhe. Maar ook het landschap in deze omgeving viel me toen al in positieve zin op. Toen we op zoek gingen naar een woning in Nederland, kwam de omgeving van Lochem en Zutphen al snel in beeld.”
Emotie
Een marketingfunctie had ze later ook bij de maker van de bekende strip ‘Jan, Jans en de Kinderen’. Ze was verder zelfstandig illustrator en later actief voor een uitgever van wenskaarten in de Verenigde Staten. In die tijd moedigde een bevriende kunstenares haar aan om te gaan schilderen en bracht haar de techniek bij. “Schilderen is emotie”, zegt Caroline Havers. Op de grote doeken kan ik me uitleven. Niets is mooier dan je afsluiten van de buitenwereld en helemaal op te gaan in het schilderen. Dat blijft iets magisch.”
Als Nederlandse kreeg ze in het buitenland vaak de haast onvermijdelijke vraag: ‘Schilder je ook tulpen’? “Ik vind tulpen helemaal niet zo mooi. Of pas als ze beginnen te verleppen.” Onder druk of niet, ze heeft zich uiteindelijk toch aan de tulp gewaagd, maar waarschijnlijk niet zoals de vraagstellers verwachtten. In het Stadshuus hangt bijvoorbeeld een drieluik van forse zwarte tulpen op een ondergrond van gerecyclede kartonnen tassen. Plus een groot werk waarin de tulp ook kan worden bekeken als een ypsilon.
Expositie
Ze is de Kunstcommissie van het Stadshuus dankbaar voor de geboden kans. “We zijn de verhuisdozen nog aan het uitpakken, maar Lochem voelt al als een warm bad.” Meer over de kunstenaar en haar werk, inclusief informatie over de vele plekken waar ze werkte en exposeerde, is te vinden op: www.carolinehavers.com. De site is Engelstalig. De expositie ‘First Love’ in het Stadshuus is deze week begonnen en duurt nog tot eind januari. Gratis te bezoeken tijdens openingsuren van het Stadshuus.
